BNNvara slaat met de docuserie Bij ons op de Wallen volledig de plank mis. Wat moet doorgaan als een rauw buurtportret, voelt als een opgepoetst verhaal dat nauwelijks raakt aan de werkelijkheid van bewoners. Het resultaat is een kunstmatig decor waar de échte Wallen vrijwel onzichtbaar blijven. De meeste buurtbewoners verafschuwen de documentaire.
De zogenoemde koningin van de Zeedijk, door de makers opgevoerd als centrale figuur, is voor de meeste bewoners simpelweg een onbekende. Bovendien woont ze niet eens op de Wallen. Het voelt alsof ze is toegevoegd (misbruikt) omdat ze goed werkt voor de kijkcijfers, niet omdat ze iets wezenlijks vertegenwoordigt in de buurt.
Zo ontstaat een serie die vooral het clichébeeld bevestigt van de Wallen als vrijstaat, een pretpark waar alles kan en alles mag. In plaats van nuance en realiteit kiezen de makers voor prikkelende typetjes, losse flodders en dramaturgie.
Het is journalistiek broddelwerk dat de buurt geen recht doet, de bewoners geen stem geeft en vooral de mythe voedt dat de Wallen een speeltuin zijn voor outsiders met camera’s. De Wallen verdienen een eerlijk verhaal, geen opgepoetste fictie vermomd als documentaire.
