De gemeente Amsterdam staat bijstandsgerechtigden binnenkort toe om een kamer te verhuren zonder gekort te worden op hun uitkering of toeslagen. Een rebels besluit, want het druist in tegen het landelijke beleid dat juist het verschil tussen werkenden en niet-werkenden wil vergroten.
Toch zit er een goed idee achter: kamerbewoning stimuleren helpt het woningtekort verlichten. Laat deze proef daarom landelijk invoeren, maar wél tijdelijk, tien jaar maximaal, totdat het woningtekort echt is teruggedrongen en hogescholen en universiteiten beter over het land zijn verspreid.
Maar mensen in de bijstand moeten hiervan worden uitgesloten. Er is werk genoeg in Nederland. Wie kan werken, moet werken. Het verschil tussen werken en niet-werken hoort vergroot te worden.
Wie écht niet kan werken, hoort thuis in de WIA, en die uitkering mag gerust omhoog tot het niveau van minimaal het minimumloon. Tegelijk moet Nederland het lef hebben om te zeggen wat niemand durft: veel mensen kunnen niet werken vanwege leefstijlproblemen, vooral overgewicht. Dat moet óók worden aangepakt, niet met pappen en nathouden, maar met beleid dat gezondheid én zelfredzaamheid bevordert.
