Welke ouder laat het toe dat hun eigen dochter door Nederland zwerft, opgejaagd door bedreigingen, terwijl zij zelf veilig thuis blijven zitten. Welke ouder weet dat hun kind gevaar loopt en haalt toch de schouders op. Dat is geen geloofstraditie maar keiharde psychische mishandeling.
Lale Gül, inmiddels volwassen, leeft elke dag onder beveiliging. Niet voor de vorm maar omdat de politie de dreigingen als ernstig en levensbedreigend inschat. We weten in Nederland en in Europa wat er kan gebeuren wanneer we religieus gemotiveerde bedreigingen niet serieus nemen. Die geschiedenis is geschreven in bloed. Dit is de realiteit waar zij dagelijks mee moet leven.
Hart van steen?
En dan dringt een pijnlijke vraag zich op. Doet het die ouders werkelijk niets dat hun dochter wordt bedreigd. Hoe kan het dat ze gevoelloos blijven voor het idee dat hun kind op een dag kan worden vermoord, afgeslacht of zelfs onthoofd. Wat gebeurt er in een ouderhart dat zo ver is verschraald dat zelfs de doodsangst van je eigen kind geen enkele emotie meer oproept.
Kinderbescherming
Ondertussen wonen er thuis nog een jonge zus en een jonger broertje. Welk voorbeeld krijgen zij. Angst. Zwijgen. Loyaliteit aan een religieus keurslijf dat boven de veiligheid van hun eigen familie wordt geplaatst. In iedere andere context zouden hulpdiensten direct ingrijpen. Maar zodra religie ter sprake komt, worden instanties opvallend voorzichtig. Alsof geloof een vrijbrief is om een kind emotioneel te breken.
Vrijheid van godsdienst mag nooit ruimte geven voor verwaarlozing, gevaar en psychische schade. Ouders die bewust een kind verstoten en blootstellen aan ernstige dreiging horen onder toezicht te staan. En ja, daar hoort een gezinscoach bij. Niet als vriendelijke suggestie maar als noodzakelijke ingreep.
Zwijgen is niet onschuldig
Het grootste probleem is het collectieve zwijgen. Politici, instanties en zelfs cabaretiers lopen op eieren zodra kritiek op islam of religieuze druk ter sprake komt. Van het COC hoeven we weinig te verwachten, want ook daar domineert de angst om dit onderwerp helder te benoemen. En ondertussen loopt een jonge vrouw dagelijks met beveiliging over straat omdat ze simpelweg vrij wil leven en spreken.
Het kabinet moet eindelijk ruggengraat tonen. Een homoseksuele premier én een homoseksuele Tweede Kamervoorzitter die beiden weten hoe het voelt om buiten de norm te vallen, zouden als geen ander moeten begrijpen dat veiligheid boven religieuze gevoeligheden gaat. En ook de moslimgemeenschap heeft hier een verantwoordelijkheid. Waarom krijgt Lale Gül beveiliging, maar worden de ouders niet aangesproken. Waarom worden bedreigingen niet krachtig gecorrigeerd. Waarom blijft het stil?
We bestrijden elke vorm van mishandeling. Behalve wanneer religie in de kamer staat. Dat is geen tolerantie maar lafheid. Tijd om dat taboe te doorbreken.
Lees haar verhaal:
