Dertig statushouders verblijven tijdelijk in een Haarlems hotel, terwijl dakloze Nederlanders vaak zijn aangewezen op slaapzalen, auto’s en andere noodopvang.
Hotelopvang statushouders is niet uit te leggen
Dertig statushouders worden tijdelijk ondergebracht in het Ambassador City Centre Hotel in Haarlem. De kosten bedragen volgens burgemeester Jos Wienen ongeveer één miljoen euro per jaar. Dat is ruim 33.000 euro per persoon. Ondertussen slapen dakloze Nederlanders in slaapzalen, auto’s, vakantiehuisjes en noodgedwongen op campings. Deze hotelopvang is daarom maatschappelijk niet te verdedigen.
Het gaat nadrukkelijk niet om asielzoekers die nog wachten op een beslissing. Het zijn statushouders met een verblijfsvergunning die door het COA al aan Haarlem zijn gekoppeld. Zij wachten in het hotel totdat passende huisvesting beschikbaar komt. Het COA organiseert en betaalt hun verblijf.
Dat maakt de uitgave niet minder onbegrijpelijk. Integendeel. Terwijl statushouders een hotelkamer krijgen in afwachting van woonruimte, worden Nederlanders zonder woning vaak als zelfredzaam bestempeld.
Dakloze Nederlanders krijgen het etiket zelfredzaam
Nederlanders die hier vaak tientallen jaren wonen en belasting betalen, krijgen ondertussen het etiket zelfredzaam en zijn daardoor aangewezen op organisaties zoals het Leger des Heils en andere noodopvang.
Zelfs dakloze werkenden die noodgedwongen in de nachtopvang verblijven, kunnen buiten de urgentieregeling vallen. Zij verdienen volgens de regels te veel, zouden zichzelf moeten kunnen redden of voldoen niet aan alle voorwaarden voor voorrang. Dat zij ondanks hun inkomen geen woning kunnen vinden, verandert daar weinig aan.
Deze mensen blijven daardoor vastzitten in de opvang. Zonder rust, privacy en een veilige woonplek komt uiteindelijk ook hun baan in gevaar. Wie iedere nacht op een slaapzaal verblijft of in een auto overnacht, kan moeilijk normaal functioneren. Zo verandert een woonprobleem uiteindelijk in werkloosheid, schulden en maatschappelijke uitval.
Nederland telde begin 2024 naar schatting 33.000 dakloze volwassenen tussen de 18 en 65 jaar. Het CBS rekent daarbij ook mensen mee die in een auto, vakantiewoning of andere niet volwaardige woonruimte verblijven. Dakloosheid is dus veel groter dan alleen de groep die zichtbaar op straat slaapt.
Hotelopvang voor statushouders creëert ongelijkheid
Statushouders hebben recht op een veilige opvang. Maar daaruit volgt niet dat zij recht hebben op een kostbare hotelkamer, terwijl Nederlandse woningzoekenden zijn aangewezen op slaapzalen, campings en auto’s.
Nederlanders die jarenlang aan dit land hebben bijgedragen, mogen verwachten dat hun overheid hen minstens even goed en bij schaarste eerder helpt. Dat is geen onmenselijkheid tegenover statushouders. Het is een verdedigbare prioriteit voor de eigen bevolking.
Het verschil in behandeling voelt als discriminatie. De ene groep krijgt georganiseerde hotelopvang en uitzicht op huisvesting. De andere groep krijgt te horen dat zij zelfredzaam is en het zelf moet oplossen. Dat is bestuurlijk niet uit te leggen.
Kies voor sobere opvang statushouders
Het kabinet en het COA moeten stoppen met peperdure hotels. Geschikte vakantieparken, tijdelijke woonunits en sobere slaapzalen zijn goedkoper en doelmatiger. Uiteraard moeten deze locaties veilig, schoon en menswaardig zijn. Een hotel in een historische binnenstad is daarvoor echter niet noodzakelijk.
Het argument dat hotelopvang tijdelijk is, overtuigt niet. Zolang de woningnood voortduurt, kan tijdelijk gemakkelijk maanden of jaren duren. Bovendien kan ruimhartige en kostbare opvang de aantrekkelijkheid van Nederland vergroten. Ook dat effect moet eerlijk worden meegewogen.
Vluchtelingenverdragen mogen geen taboe zijn
Ook het asielbeleid en de internationale verdragen moeten fundamenteel worden herzien. Wanneer bestaande afspraken Nederland verhinderen om de instroom, opvang en kosten beheersbaar te maken, moeten aanpassing of opzegging bespreekbaar zijn.
Nederland kan niet steeds nieuwe verplichtingen aangaan terwijl de eigen bevolking vastloopt. De woningmarkt zit muurvast, opvanglocaties zijn overbelast en gemeenten grijpen naar noodoplossingen die onbetaalbaar worden.
Stop daarom met hotelopvang van één miljoen euro voor dertig statushouders. Organiseer veilige maar sobere opvang en gebruik het bespaarde geld voor tijdelijke woningen waarvan ook dakloze Nederlanders kunnen profiteren.
Wie belastingbetalende Nederlanders in een slaapzaal of auto laat overnachten, kan statushouders geen peperduur hotel aanbieden. Geef de eigen bevolking eindelijk de prioriteit die zij verdient.
Externe bronnen:
Gemeente Haarlem: Haarlem vangt versneld 30 statushouders op
Haarlem105: Hotelopvang statushouders kost onnodig veel geld
NH Nieuws: Haarlem vangt dertig statushouders op in hotel
CBS: 33 duizend mensen dakloos begin 2024
EenVandaag: economisch daklozen krijgen vaak geen opvang
