Elke 43 seconden een parkeerbon en elke vijf minuten verwijderd de gemeente een fiets.
Al jaren smeken Amsterdammers om meer handhaving. Bewoners melden overlast door o.a. massatoerisme, alcohol, drugs, jeugdgroepen, criminaliteit, agressief rijgedrag en ander asociaal gedrag. Dagelijks komen bij de gemeente honderden meldingen binnen. Op die meldingen wordt bijna nooit actie ondernomen. Pas wanneer een situatie vaak genoeg wordt gemeld of volledig uit de hand loopt, komt de gemeente misschien in beweging.
Dat gebrek aan handhaving leidt tot frustratie en een groeiende afkeer van toerisme. Dat is begrijpelijk. Niet iedere toerist veroorzaakt problemen, maar als overlast nauwelijks wordt aangepakt, worden alle bezoekers uiteindelijk over één kam geschoren. Meer handhaving zou niet alleen bewoners beschermen, maar ook het draagvlak voor toerisme kunnen herstellen.
Tegelijkertijd toont Amsterdam een totaal ander gezicht zodra er geld kan worden geïnd. Wie enkele minuten te laat parkeergeld betaalt, loopt dankzij scanauto’s vrijwel onmiddellijk tegen een naheffingsaanslag aan. In 2025 werden maar liefst 731.100 parkeerbonnen uitgeschreven. Zoals de bijgaande graphic laat zien, is dat gemiddeld één parkeerbon per 43 seconden, dag en nacht omgerekend.
Bij fietsen zien we hetzelfde doorgeschoten beleid. In 2025 verwijderde de gemeente 103.750 fietsen. Dat is gemiddeld één fiets per vijf minuten. Daarvan werden uiteindelijk 23.160 fietsen vernietigd. Ook deze cijfers staan in de bijgaande afbeelding
Dit kan met recht handhavingsegoïsme worden genoemd. De gemeente kiest vooral voor handhaving die eenvoudig te automatiseren is, direct resultaat oplevert, de gemeentelijke kas vult en aansluit bij hun activisme. Met de opbrengst worden activistische doelstelling gesubsidieerd en de cultuursector. Gebieden die bezwijken door de overlast zoals de Wallen vergeet men. Daar is handhaving absoluut onvoldoende.
Automobilist pesten en financieel uitbuiten
Het voortdurend verminderen van parkeerplaatsen, verhogen van tarieven en maximaliseren van de pakkans heeft steeds minder met evenwichtig verkeersbeleid te maken. Het begint sterk op doelbewust autopesten te lijken. Een pakkans die door permanente digitale controle bijna volledig is, terwijl meldingen over ernstige overlast blijven liggen, is bestuurlijk niet uit te leggen. Dat is handhavingsextremisme op zijn top.
Amsterdam moet de prioriteiten omdraaien. Zet technologie en personeel massaal in tegen criminaliteit, intimidatie, drugsgebruik, toeristische overlast en gevaarlijk gedrag. Handhaving moet de leefbaarheid dienen en niet vooral de gemeentelijke inkomsten.
